| |
| پنجشنبه 15 مرداد ماه سال 1383 |
|
 |
|
| |
| جمعه 2 مرداد ماه سال 1383 |
|
اعتصاب غذای شجاعانه زندانیان سیاسی پژواک ملی می یابد
دیوار ضخیم سکوت در مورد اعتصاب غذای زندانیان سیاسی زندان اوین، هر چند به تاخیر، اما سرانجام شکسته شد و رسانه های ایرانی و خارجی به انعکاس اعتراض دلیرانه اعتصابیون پرداخته و سازمان ها، گروه ها و نهادهای دموکراتیک و حقوق بشری با پشتیبانی از اعتصاب کنندگان صدای اعتراض آن ها را از ورای دیوارهای قطور اوین، به سراسر جهان رساندند.
اعتصابی که در سکوت و در میان انواع توطئه ها آغاز شد و ادامه یافت و اینک به فریاد اعتراضی پرطنینی تبدیل شده است، هنوز مورد انکار حکومت ایران و مسئولان زندان است و رسانه های وابسته به حکومت، با بیشرمانه ترین توطئه ها می کوشند خبر آن را تکذیب کنند و یا خواست های زندانیان شجاع را وارونه نشان دهند. در شانزده روز گذشته توطئه های رنگارنگی برای لوث کردن این اعتصاب سازمان داده شد که از پخش اخبار غیرواقعی رودرویی زندانیان با یکدیگر تا طرح کثیف ترین اتهامات علیه آن ها را شامل می شد.
ایستادگی زندانیان سیاسی این توطئه ها را خنثی کرد و فریاد اعتراض در اوین را به گوش جهانیان رسانید.
این فریاد اعتراض، همان فریاد اعتراضی است که امروز در هر گوشه و کنار ایران، در هر فرصتی که به دست می آید تکرار می شود، فریاد آزادی خواهی!
حکومت سرکوبگر اسلامی نقش بر آب می زند اگر می پندارد با «یکدست کردن حکومت» و ایجاد فضای رعب و وحشت می تواند این فریاد را از خاک ایران ریشه کن کند و «اصلاح طلبان» بر پندار باطلند اگر خیال کنند می توانند این فریاد آزادی خواهی را در چارچوب «مصالح نظام» بی خطر کرده، پله کانی برای بازگشت خویش به قدرت سازند.
جنبش دموکراتیک ایران، راه خود را یافته است. فضایی و موقعیتی می خواهد تا خواست های خود را با صدای بلند اعلام کند و کوشش در جهت عملی ساختن آن ها را گسترش دهد. وقتی در زندان اوین، فریاد آزادی خواهی می تواند طنین انداز باشد، چرا در جای جای کشور این فریاد پژواک مناسب خود را نیابد؟
به نقل از اخبار روز |
|
| |
| یکشنبه 28 تیر ماه سال 1383 |
|
اینجا تهران است .تهران را که می شناسید پایتخت ایران.
اینجا همه آزادند ,آزادی به معنای واقعی کلمه در اینجا قابل لمس است .
اینجا افراد نه تنها از نظر ابراز عقاید مشکل و محدودیتی ندارند بلکه پس از آن نیز در امنیت مطلق هستند .
اینجا پایتخت ایران است .ایران اهورایی ,ایران کاوه ,ایران کوروش,ایران مصدق و ...
اینجا روزگارانی قرار بود مردم در رفاه باشند -که البته هستند-
قرار بود عدل الهی برقرار گردد- که البته برقرار گشت -
قرار بود واژه هایی چون انسانیت معنای واقعی خویش را بیابند - براستی که
یافتند -
آری اینجا تهران است . تهران بزرگ .با مردمانی متفاوت و آمیخته با فرهنگ های گوناگون .
اینجا هیچ کس به فکر خویش نیست ,مردمان به فکر رفع مشکلات خویش نیستند.
اینجا مردمان برای یکدیگر جان فدا می کنند .
اینجا اگر انسانی مشکلی داشته باشند همگان به یاریش می شتابند -مگر ندیده اید تا به حال که شخصی اگر در خیابان تصادف کند و شدیدا مصدوم گردد همگان به چه صورت به تکاپو می افتند و تمام وقت خویش را برای رساندن مجروح به بیمارستان صرف می کنند .
براستی که چه زیباست ؟!؟!
آری در کجای این پهنه خاکی چنین شهری یافت می شود ؟
آری اینجا تهران است .
اینجا همان شهری است که دانشجویانش را به سان گرگان وحشی می درند .
اینجا همان شهری است که آزادیخواهانش را یک به یک راهی میعادگاه عاشقان ـ ا وین ـ می کنند و مردمان این سرزمین برای گذران عمرشان تن به چه ذلت ها که نمی دهند .
براستی ای مردمان چه به سرشان آمده که بدین روز افتاده اند؟
دیگر واژه هایی چون عدالت -انسانیت - از خود گذشتگی و ایثار معانی جدید یافته اند .
افســــــــــــــــــــــــــــــــــــــــوس
آیا زمان آن نرسیده که تکانی به خویش دهیم و از این منجلاب, خویش تن را بیرون آوریم ؟
زندگی فکر خود بودن و غافل ز جهان بودن نیست
پس به پا خیزیم
هیچ ایرانی آزاده ای با رضایت تن به این رذالت نداده است!!!
پس به پا خیزیم و بنیانش بر اندازیم
به پا خیزیم ولی نه با چشمان بسته
به پا خیزیم با دیدی باز و آگاهانه
زمان زمان انجام و عمل است
پس این سکوت پوچ و تو خالی را بشکنیم
به پا خیزیــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــم |
|
